(Zonder fundament moest ik mezelf bouwen.

Sommige levens beginnen niet met zekerheid, maar met verandering. Mijn verhaal is er één van vroeg leren loslaten, aanpassen en mijn eigen weg vinden.

Mijn ouders waren al gescheiden voordat ik werd geboren. Mijn moeder heeft mij met liefde opgevoed en gedaan wat ze kon binnen haar mogelijkheden. Die basis van zorg en inzet draag ik altijd met me mee. Tegelijkertijd was mijn vader geen onderdeel van mijn jeugd. Hij was afwezig. Op latere leeftijd zijn er nog een paar momenten geweest waarop er contact had kunnen ontstaan, maar zelfs toen bleef hij uiteindelijk weg. Dat zijn ervaringen die je vormen—niet alleen door wat er gebeurt, maar juist door wat er ontbreekt.

Toen ik vijftien was, kwam er een belangrijk moment in mijn leven. Ik kreeg de keuze om in kamertraining te gaan. Een keuze die aan de buitenkant misschien praktisch leek, maar van binnen veel betekende.

Als vijftienjarige voelde het in eerste instantie juist als iets positiefs. Het idee van op mezelf wonen, meer vrijheid hebben en minder regels sprak me aan. In mijn hoofd stond het voor zelfstandigheid en ruimte—iets waar ik op dat moment naar verlangde. Het voelde als een kans, misschien zelfs als een stap vooruit.

Maar de realiteit bleek anders.

Achteraf kijk ik daar heel anders op terug. Wat toen voelde als vrijheid, bracht ook verantwoordelijkheden met zich mee waar je op die leeftijd eigenlijk nog niet volledig klaar voor bent. Het betekende niet alleen je eigen keuzes maken, maar ook omgaan met onzekerheid, veranderingen en het gemis van een vaste basis.

De jaren die volgden stonden in het teken van voortdurende verandering. Ik heb op vijf verschillende locaties gewoond binnen de kamertraining. Vijf keer opnieuw beginnen. Vijf keer wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe regels en een ander ritme.

Wat het nog intensiever maakte, was het constante wisselen van begeleiding. In totaal heb ik met meer dan 200 begeleiders te maken gehad. Ieder met een eigen aanpak, eigen ideeën en een andere manier van omgaan. Net wanneer iets een beetje vertrouwd begon te voelen, veranderde het weer. Dat maakte het moeilijk om echt op iemand te bouwen.

Dus leerde ik iets anders: op mezelf bouwen.

Die periode heeft me gevormd op een manier die moeilijk uit te leggen is als je het niet zelf hebt meegemaakt. Er waren momenten van twijfel, van frustratie en van het gevoel dat ik er alleen voor stond. Maar juist in die momenten groeide er ook iets anders.

Veerkracht.

Ik leerde omgaan met verantwoordelijkheid, met zelfstandigheid en met het maken van keuzes die mijn leven richting geven. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het nodig was. Zonder vaste basis buiten mij, moest ik die van binnen opbouwen.

Vandaag kijk ik met een andere blik naar mijn verleden. Niet alleen naar wat er moeilijk was, maar vooral naar wat het mij heeft gebracht. Doorzettingsvermogen. Aanpassingsvermogen. En de kracht om steeds opnieuw te beginnen, hoe vaak dat ook nodig is.

Mijn verhaal is geen standaard verhaal. Het is niet perfect en het is niet altijd makkelijk geweest. Maar het is wel echt.

Ik ben niet alleen gevormd door wat ik heb gemist, maar vooral door wat ik zelf heb opgebouwd.

En dat proces is nog steeds gaande. Mijn verhaal is nog niet af. Maar één ding is zeker—ik blijf vooruitgaan, op mijn eigen manier.

Als ik terugkijk op al die jaren, zie ik dat alles met vallen en opstaan is gegaan. En juist daardoor ben ik geworden wie ik vandaag ben.

Vandaag sta ik hier als een trotse vader van twee, met een eigen plek en een leven dat ik volledig zelfstandig heb opgebouwd—bewuster, sterker en met meer inzicht dan ooit tevoren.