Het verleden: veilige havens en diepe wonden

Vroeger was ik kind aan huis bij mijn opa en oma; mijn enige veilige plek. Op mijn 16e trok ik bij mijn opa in, waar ook mijn tante en haar kinderen woonden. Later werd ook haar eigen huis een veilige haven voor mij. Thuis was het echter onveilig. Mijn moeder kon door haar beperkingen (laag IQ & EQ en herseninfarct) nooit een echte moeder zijn. Toen mijn stiefvader introk, volgde zware mishandeling. Uiteindelijk greep de kinderbescherming in en werden alle kinderen uit huis geplaats.

De Herhaling: Een fatale keuze

Mijn moeder kiest vaak voor een man die ik niet kan accepteren. Ik besloot het contact te verbreken om mezelf te beschermen. Maar toen ze ernstig ziek werd, zag mijn partner dat het mis ging. Ik besloot in te grijpen en ontdekte dat die man vreselijk misbruik van haar maakte. Hulpverleners zeiden achteraf: als je nu niet had ingegrepen, was ze dood geweest. Ondanks alles wat zij mij had aangedaan, redde ik haar leven voor de zoveelste keer.

De volwassenheid: patronen die doorgaan

De schade van vroeger tekent de rest van het gezin:

· Mijn zus werd door een foute man zo zwaar mishandeld dat ze nu lichamelijk en geestelijk gehandicapt is. Bij haar dochter zie ik de patronen nu al terug.

· Mijn broertje vertoont hetzelfde agressieve gedrag als mijn moeder; hij vernielt spullen en pleeg fraude.

· Mijn zusje heb ik geen contact meer vanwege haar onmogelijke gedrag.

Het heden: helpen op eigen voorwaarden

Sinds de dag van vandaag valt de zorg nog steeds op mijn schouders, Terwijl mijn broertje en zusje het contact met mijn moeder telkens weer verstoren, moet ik alles regelen voor haar verhuizing naar een aanleunwoning. Sinds ik haar leven heb gered, help ik haar nog steeds. Ik heb haar nooit echt kunnen loslaten vanwege haar beperkingen, maar ik kies nu ook voor mijn eigen rust. Het trekken van deze grens is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan, maar de enige manier om het verleden mij niet meer te laten beïnvloeden.