Ik wist dat ik anders was….
Ik wist dat ik anders was….
Vanaf dat mijn hoofd herinneringen konden maken, wist ik dat ik anders was…. Ik werd als kleuter op school al buitengesloten en gepest. Ik weet nog dat ik er allemaal niets van snapte, want ook al deed ik de dingen zoals de andere kinderen ze deden, toch deed ik het anders. Het buitengesloten en gepest worden bleven ook op de lagere school doorgaan. Ik was negen en schreef in mijn dagboekje ; “volgens mij ben ik harstikke gek, maar wil niemand mij dit zeggen omdat ze dat zielig voor mij vinden”. Niet een gedachte die een negenjarige zou moeten hebben, maar het tekent wel de strijd die ik al die jaren al tegen en met mezelf voerde.
Op een of andere manier kwam ik niet mee met leeftijdgenoten, op school of thuis. Ik had geen vriendjes of vriendinnetjes die mij uitnodigde op hun verjaardag, en als ik zelf jarig was, kwamen de genodigde niet opdagen. S avonds na 20.00 uur kwamen uitgenodigde vrienden en familie van mijn ouders voor mijn verjaardag. Een tijdstip waarop ik al in bed lag, en het gezellig samenzijn voor mijn verjaardag niet meebeleefde.
Ik werd eenzaam, kon niet uitspreken wat mij dwars zat omdat de situatie thuis niet veilig voor mij was, en ik begon me steeds minder van mijzelf te begrijpen.
Ik werd uit huis geplaatst omdat ik in een kindertehuis meer structuur zou hebben. Ik was 11, en beleefde de meest vreselijke tijd van mijn leven.
Ik werd 15 jaar. Het moment waarop mijn ouders aan mij bevestigde dat ik inderdaad anders was. Ik kreeg dit te horen aan de hand van een opname van de radio die mijn moeder had opgenomen. Ik snapte niet waarom, en zei dat ik het niet begreep omdat het toch niet over mij zou gaan…
Dat ging het dus wel.
Er gingen allerlei emoties door mij heen toen mijn ouders mij vertelde dat ik MBD ( Minimal Brain Disfunction) heb. (tegenwoordig ADHD). Ik dacht meteen dat ik geestelijk zo gestoord was dat ik nooit een normaal leven zou kunnen leiden. Ik was heel boos omdat ik al die jaren gelijk gehad had, en voor gek was verklaard om de gedachten die ik had. En ondanks dat de puzzel stukjes op hun plek vielen, had ik het gevoel dat er een mes in mijn rug gezet werd. Ik was dus (toch) anders…
Van mijn eigen gedrag begreep ik niets, maar begon wel te begrijpen dat ik het zwarte schaapje van de (beide) families was. Ik wilde niet deugen, en maakte mijn ouders alleen maar verdrietig. Ik moest maar eens leren praten of naar de psychiater gaan kreeg ik te horen. En dat we al sinds mijn 5e in therapie zaten, en ik vanaf die leeftijd al in therapie zat.
Door alle ervaringen uit mijn jeugd, heb ik als jongvolwassene een roerige tijd gehad. Ik begon middelen te gebruik, en stopte met school. Mijn leven bleef een strijd waarin ik eigenlijk niets van mijzelf begreep, maar ik altijd bezig was mijzelf te verdedigen. Ik zocht naarstig naar een plekje in de wereld om te kunnen leven.
Ik ben onzeker geworden door het niet geaccepteerd worden, door het niet begrepen voelen en ik probeer mijzelf in sommige situaties nog altijd te bewijzen. Dingen die allang niet meer hoeven, maar zo ingesleten zijn dat ik het lastig vind dit te veranderen, wat het niet onmogelijk maakt. Misschien als Team ED toen bestaan had, zou ik zeker veel baat zou hebben gehad bij een ED.
Nu ben ik jaren verder. Ik heb geleerd van mijzelf, en snap mijn gedrag en gevoel nu beter. Ik kan er beter mee omgaan, al sla ik de plank af en toe nog flink mis… Maar dat geeft niet, zo blijf ik scherp en leer ik nog meer. ADHD is niet mijn vriend, maar zeker niet meer mijn vijand. We kunnen samen door een deur. En eerlijk gezegd, ik denk dat ik niet meer zou kunnen leven zonder mijn ADHD. En dat anders zijn? Ja , ik ben anders. En dat is goed.
JK