Ze schreeuwde dat ik smerig was

“Ze schreeuwde dat ik smerig was”

Daar zat ik dan, voor straf opgesloten in een ingebouwde kledingkast omdat ik koekjes had gepikt en erom gejokt had. Ik had het koud en ik moest heel nodig plassen. Ik probeerde het op te houden want ik wist immers wat er zou gebeuren als ik het liet gaan. Ik riep maar mama hoorde mij niet. Na uren kon ik het niet meer ophouden en liet ik het lopen. Kort daarna kwam mama en deed de kast weer open, ze werd razend, onbeschrijfelijk boos. Ze schreeuwde dat ik een vies kind was en trok me aan mijn haren uit de kast om me vervolgens genadeloze klappen met de stofzuigerslang te geven, daarna moest k de kast schoonmaken…
Ik was amper 7 jaar oud.

Kindermishandeling is iets wat mij gigantisch aan t hart gaat. Ik werd vanaf mijn 2e levensjaar zowel lichamelijk als geestelijk mishandeld, gemanupileerd maar ook de hemel in geprezen door mijn moeder. Jeugdzorg wist ervan, wist waar ze zelf aan leed ( manisch depressief en zware vorm bordeline), en toch ondanks de foto’s van al mijn blauwe plekken ect die op t politiebureau lagen, werd er niks gedaan. Ze lieten me bij haar, ze verbood me naar mijn vader te gaan en niks daarvan werd gezien, of wilden ze t niet zien? Geen idee. Mijn vader bleef om hulp roepen, bij de artsen, bij jeugdzorg. Niemand deed iets . De kinder telefoon daar kon ik t mee doen, daar kon k me verhaal kwijt maar meer ook niet . Toen die ene bewuste avond dat mama zichzelf weer verloor en zich afreageerde op mij tot bloedens aan toe en k wachtte tot ze sliep, vluchtte ik via t raam zelf weg van huis, ik rende naar mijn opa en oma. Vanuit daar werd ik naar t politie bureau gebracht en werden we begeleid naar mijn oma der huis. Een dag later werd ik geplaatst in een pleeggezin.
Dit heeft mij jaren gekost om haar gedrag in te zien ( soms nog steeds) te begrijpen waar t vandaan kwam maar vooral waarom. Wilde ze me niet, wist ze niet beter omdat ze al jong van t buitenland naar nederland kwam, was ik echt een slecht kind ? En dat laatste was ik echt gaan geloven.. t feit dat jeugdzorg niks deed terwijl er bewijzen voor hun neus lagen, noem ik faling in t systeem.
Inmiddels ben ik zelf moeder van drie prachtige kinderen en een bonus zoon. Als ik naar ze kijk kan ik me niet voorstellen dat een moeder haar kind zoveel pijn en leed kan aan doen, t breekt mijn hart. T belangrijkste is dat ik daardoor mijn kinderen alle liefde kan geven die k zelf in mijn jeugd niet heb gehad van mijn moeder. Sinds een aantal jaar is er ook pas weer contact, dit gaat met ups en downs, maar als moeder heeft ze gefaald, maar als oma gaf k haar de kans, de kans om een oma te zijn. En dat kan ze tot een bepaalde hoogte, en mijn kinderen bescherm ik ten alle tijde. Zie de signalen, handel optijd! Priscilla…